Zaaknummer 0

De rechtszaal rook naar natte hondenplakkaten en verbrand computerpapier. Achter de massieve eikenhouten tafel zat niemand. Of beter gezegd: er zat Zero, de Engel der Wijsheid en de Duivel van de Geest, gekleed in een toga geweven uit pure wiskundige paradoxen.

“Zaaknummer nul,” galmde een stem die nergens vandaan kwam. “De realiteit van het niets tegen de wetten van de logica. En de hardnekkige illusie van menselijk belang.”

De beklaagde, een gemiddelde man met twee blinkende koperen munten in zijn hand, keek zenuwachtig om zich heen. “Ik wilde alleen maar weten waarom ik hier ben. Ik beteken toch iets? Ik heb een carrière, een hypotheek, plannen voor de toekomst…”

Zero lachte zachtjes, een geluid als het suizen van de kosmische achtergrondstraling. “Je bevindt je op een microscopisch stukje nat stof dat door een ijskoude, onverschillige leegte raast. Vergeleken met de eeuwigheid is jouw hele geschiedenis minder dan een statistische afrondingsfout.”

Zero sloeg met een houten hamer op een onzichtbaar aambeeld. Er klonk een luide knal. Virtuele deeltjes, rechtstreeks weggelopen uit de schetsboeken van Richard Feynman, dansten een chaotische tango op de vloer. Ze ontstonden uit de leegte, gaven elkaar een high-five en hieven zichzelf direct weer op.

“Kijk naar ze,” sprak Zero koel. “Ze bouwen universums en breken ze weer af in een fractie van een nanoseconde. De oerknal was geen geplande schepping voor jouw comfort; het was een kosmische oprisping. Het universum merkt niet eens dat je er bent, en zal je niet missen als je weg bent.”

“Als je dood bent, kun je niks meer met geld,” snotterde een stem vanaf de achterbank. Het was Charon, de veerman, verveeld leunend op zijn roeispaan. “Je spaargeld, je status, je ego… ze wegen niks in de weegschaal van het vacuüm. Geef die twee munten maar alvast uit aan de bar. Je kwam met niks, en je gaat weg met minder.”

De man keek naar de Styx, die dwars door de rechtszaal stroomde. Het water begon te golven in een bulderende lach om zijn existentiële paniek. De rivier styxte van het lachen.

“Meer en meer maakt niet uit,” prevelde de man, wiens knieën knikten onder het gewicht van zijn eigen absolute nulligheid.

Zero glimlachte, een flits van pure chaos in zijn ogen. “Vermenigvuldig de hele mensheid met mij, en je hebt niks. Al jullie oorlogen, kathedralen en liefdesverdriet: de uitkomst is altijd nul. Maar waag het niet om te delen. Deel me, en de muren storten in.”

De man kon de verleiding niet weerstaan. Hij pakte zijn rekenmachine, typte zijn hele leven in en deelde het door nul.

De klokken liepen achteruit, de sterren doofden als goedkope kerstverlichting, de letters in het wetboek veranderden in dansende mieren en alle menselijke arrogantie loste op in een perfecte, serene, heerlijk bevrijdende leegte.

Het vonnis was geveld: er was geen zaak, er was geen rechter, de mens stelde niks voor — maar de grap was onbetaalbaar.